Questo sito utilizza i cookie per fornire la migliore esperienza di navigazione possibile. Continuando a utilizzare questo sito senza modificare le impostazioni dei cookie o cliccando su "Accetta" permetti il loro utilizzo.

Chiudi

Verko: Portreto de Mikelanĝelo

Skulptaĵkopio

Portreto de Mikelanĝelo (muldaĵo el gipso)

Kopii

Dimensioj
46 cm-ojn alta
Tekniko
realdimensia muldaĵo
Materialo
alabastra gipso
Ejo
Enirejo
Itinerante
Questa opera fa parte della sezione itinerante

Originala

Aŭtoro
Daniele da Volterra
Dato
1570
Periodo
Renesanco
Dimensioj
46 cm-ojn alta
Materialo
marmoro
Situo
Florenco, Baziliko de Sankta Kruco, Tombo de MikelanĝeloSi apre in una nuova finestra

Description

“Li laboris la tutan sabaton, kiu antaŭis la lundon kiam li malsaniĝis;
li laboris la tutan sabaton de la karnavala dimanĉo, li laboris starante, studante super tiu korpo de la Pietà”
Daniele da Volterra

En la spaco dediĉita al la sekcio “bela kaj alirebla” de Muzeo Homero troviĝas gipsa realdimensia muldaĵo alta ĉ. 46 cm de la kapo de Micheelangelo Buonarroti realigita de Daniele da Volterra. La marmoran buston de Mikelanĝelo eblas admiri meze de lia funebra monumento en la preĝejo Santa Croce de Florenco.
Mikelanĝelo mortas la 18an de Februaro 1564 en sia hejmo-ateliero en Romo. Post la alveturigo de lia korpo el Romo, Leonardo Buonarroti, nevo kaj heredanto de Mikelanĝelo, ekkonceptas la ideon pri funebra monumento honore al la geniulo.
Leonardo komisias la portreton de Mikelanĝelo al Daniele da Volterra, artisto restinta ĉe la majstro ĝis lia morto kaj kiu realigas la portreton laŭ lia funebra masko. Bukla hararo kaj barbeto kadras la vizaĝon. La frunto estas alta kaj falta, la tempioj iom tuberaj elstaras preter la oreloj. La okuloj estas malgrandaj kaj elstaraj. La rigardo estas melankolia kaj samtempe akra. La nazo estas markita kaj rompita de pugnobato ricevita dum adoleskeco. La buŝo, kun anguloj malsupren, estas fermita kaj kaŝita de la barbo.
Oni rakontas ke Mikelanĝelo ne estas homo belaspekta, iuj difinas lin misforma; lia kapo estas misproporcie granda kaj la korpo preskaŭ skeleta.
Evitema, ŝatanto de soleco, energia kaj pasia, li posedas sovaĝan volforton kun ununura celo: arto. Kaj nur Daniele da Volterra, alnomita de kronikistoj “Braghettone” (t.e. Kalsonulo) pro tio, ke li okuppiĝis pri la cenzurado de la “Fina juĝo”, sukcesas redoni tiun melankolian rigardon kaj tiun tempomarkitan vizaĝon tiom karakterizantajn Mikelanĝelon Buonarroti.