Questo sito utilizza i cookie per fornire la migliore esperienza di navigazione possibile. Continuando a utilizzare questo sito senza modificare le impostazioni dei cookie o cliccando su "Accetta" permetti il loro utilizzo.

Chiudi

Verko: Pietà en San Pietro

Skulptaĵkopio

Pietà en San Pietro (muldaĵo el vitrorezino)

Kopii

Dimensioj
174 cm-ojn alta, 195 cm-ojn larĝa, 69 cm-ojn profunda
Tekniko
realdimensia muldaĵo
Materialo
rezino, marmorpulvoro
Ejo
Renesanca

Originala

Aŭtoro
Michelangelo Buonarroti
Dato
1497 - 1499
Periodo
Renesanco
Dimensioj
174 cm-ojn alta, 195 cm-ojn larĝa, 69 cm-ojn profunda
Materialo
marmoro
Situo
Romo, Baziliko San PietroSi apre in una nuova finestra

Description

La 27-an de augusto 1498 Michelangelo subskribis gravan kontrakton kun la franca kardinalo Jean Bilères de Lagraulas, kiu mendis por sia tombo grupon prezentantan “pieta”-on el Karara statua marmoro je natura grandeco. Ĉi tiu verko skulptita en unu jaro, naskis la famon de Michelangelo jam en lia junaĝo.

La ikonografio de “pieta'” kiel skulptura grupo originis en Germanio en la XIV jc. (vesperbild). Tiuj fruaj bildigoj montris Virgulinan vizaĝon dolorturmentitan kaj sulkoplenan, do vizaĝon de maljunulino dum la korpo de Kristo estis preskaŭ senkarna, rigida, kovrita de sangantaj vundoj.

Michelangelo renversis tiun tradician ikonografion.

La ĝenerala strukturo de la verko ŝajnas aludi piramidon: la Virgulino sidanta sur trono (ŝtonego, eble monto Kalvario), kovrita de la mola mantelo ŝajne glitfluanta sur la korpo ankoraŭ juna, tenas sur siaj kruroj la senvivan korpon de Kristo, sia filo. La korpo de Kristo estas juna, ne mistordita de la fizikaj suferoj; male, li ŝajne dormas trankvile, kvazaŭ infano endormiginta en la patrina brakumo, eble por indiki la spiritecon de dia volo transcendanta la homan doloron. La Virgulino, kun bela juna vizaĝo, ne montras senmezuran kompaton por la mortinta filo, sed ŝajnas akcepti la fakton kaj kontempli la senvivan korpon kun konvena digno, laŭ la “klasika” maniero. La solena gesto kiu karakterizas ŝin, kun la maldekstra mano for de la korpo kaj kun la polmo supren, ŝajnas aludi ŝian rezignacion je la dia volo kaj altiri la atenton de la rigardantoj al la tragedio de la filo. Tiu modera gesto ŝajnas la loko, kien kunfluas ĉiuj energioj de la verko. la gotika ikonografio estis reinterpretita de Michelangelo laŭ la reguloj de la “klasika beleco”, kie ne estas konceptebla bildigo farita el dramecaj dolorgrimacoj, sed kiu, pli subtile, prezentas la antaŭscion de la Virgulino pri la pasiono de la filo.

Krom pro la enhavo, la verko impresas ankaŭ per “teknikaj aspektoj”. La anatomia perfekteco de la korpo de Kristo, ĝiaj haŭtaj detaloj kiel la pojnaj vejnoj kiujn videbligas la natura malsuprenfluo de la sango. la malsamaj ecoj de la diversaj prezentataj surfacoj, kiel la malglataj kaj malbrilaj lokoj en la naturalisma bazamento kun rokoj kaj arbotrunkoj; la elstara drapiro etintervale rompita ĉe la busto de la Virgulino, dum ekde la talio malsupren la faldoj fariĝas larĝaj kaj masivaj, montrante per la aranĝo de la masoj teksaĵon pezan kaj fortikan.

La marmorbloko estis profunda malmulte pli ol unu metro, sed Michelangelo sukcesis doni al la figurgrupo elstarajn profundon kaj plastikan volumenon danke al zorga prilaboro de dikecoj atente kontrolitaj.

La “Pieta'” estas ŝajne la sola ekzistanta verko subskribita de Michelangelo. La subskribo estis farita negative, el tre grandaj literoj, sur la bendo trairanta la bruston de la Virgulino. Oni legas: MICHAELANGELVS BONAROTVS FLORENT(INUS) FACIEBAT. Laŭ Vasari, Michelangelo estis devigita subskribi la verkon, ĉar oni opiniis ĝin realigita de Lombardia artisto.